leresche-esperanto-es

La sukceso de Vikipedio en Esperanto

2006-08-01T10:49:00.000-07:00

La senpaga kaj libera enciklopedio Vikipedio (http://eo.wikipedia.org/wiki/%C4%88efpa%C4%9Do) proponas nun pli ol 55'500 artikolojn en Esperanto.
Fakte la projekto Vikipedio ebligas al ĉiu, vizitanto, fakulo aŭ leganto, plenigi aŭ krei artikolojn pri iuj temoj. La enciklopedio estas do ĉiam en movo. Ekzemple vi povas korekti erarojn, kiujn vi rimarkis. Vi povas alporti komentojn aŭ rimarkojn. Vi povas ankaŭ redakti novajn tekstaĵojn pri temo, kiun vi konas.
Kompreneble kelkaj vidas en tiu afero nur fuŝon, kaj ne fidas al la enhavo de la tekstoj.
Tre ofte la artikoloj estas originalaj. En Esperanto ni ne trovas nur tradukojn de alilingvaj tekstoj.
Kiel Esperanto Vikipedio (laŭ la esperantlingva alfabeto) estas ankaŭ demokratia aĵo.
Espereble, ke la tekstaro pligrandiĝos ankoraŭ multe. Nuntempe ekzistas 4 milionoj da skribaĵoj en 229 lingvoj.

La svisa Esperanto-movado moderniĝas

2006-06-13T13:55:00.000-07:00

De kelkaj tagoj la nova portalo de la svislanda Esperanto-movado estas legebla sub la interreta adreso : http://www.esperanto.ch.

La enhavo kontentigos certe multajn, kiuj serĉas informojn pri la diversaj societoj, centroj aŭ servoj en Esperanto en nia lando, Svislando.

Por eniri la retejon, klaku sur la verda-flavan linion.

Vi trovos multnombrajn informojn pri kursoj, eventoj, kunvenoj kaj adresaron de esperantistaj organizaĵoj.

Se vi konas aliajn, vi povas proponi ilin al la redakcio, por kompletigi la listojn.

La blua linio montras al vi tradukservon, kiu disponigas al vi diversajn ofertojn.

Alia nova servo estas KOMENTOJ : http://www.esperanto.ch/komentoj/, kiu estas ĉiutaga ĵurnalo en Esperanto pri la eventoj en Svislando kaj aliloke.

La movado-paĝo, http://www.esperanto.ch/komentoj/movado.html, prezentas la diversajn societojn sed ankaŭ adresojn internaciajn. Vi trovos ankaŭ ĉi tie konektojn por atingi la hejmpaĝon de Esperantistoj.

Ni do povas esperi, ke la portalo boniĝos pli kaj pli dank’al la intereso de la esperantistoj tra la tuta mondo. Ne hezitu : informu la redakcion pri malkovro aŭ scio de vi.

Vizitu ankaŭ la retejon de la Svisa Esperanto-Societo (SES) : http://fsu.ch/ses/

Esperanto estas logika lingvo

2006-06-07T12:06:00.000-07:00

Kiam ni eklernas fremdan lingvon, ni esperas esti rapide kapablaj paroli, legi kaj skribi ĝin. Ni tiom ŝatus vere komuniki anstataŭ ripeti nur banalaĵojn. Sed por atingi tian celon, ni bezonas enkapigi ne nur malfacilan gramatikon, sed ankaŭ longajn vort-listojn. Efektive la vortoj diverslingvaj estas tre precizaj, la vorttrezoro estas vasta kaj riĉa. Substantivoj, kiuj rekte rilatas al verbo, ne havas la saman vortradikon. Do necesas, lerni multegajn vortojn. Kompreneble la lernanto ĉiam timas, uzadi malĝuste la vortaron, kiun li eklernas. Tial li preferas diri nenion ol ion rideblan.

Per Esperanto tio estas tute malsama. La vortelemento (la radiko) aperas en ĉiu vorto (verbo, substantivo, adjektivo, adverbo) kaj ankaŭ en vortoj, kiuj rilatas kun la ĉefa ideo. Per prefiksoj kaj sufiksoj ni povas ŝanĝi la signifon sen forgesi la ideon. Ekzemple skrib/ estas radiko, kiu aperas en multdiversaj aliaj vortoj : skribi, skribo, skriba, skribe, skribaĵo, skribilo, misskribi, disskribi, skribema, ktp.

Plie Esperanto ebligas, konstrui (aŭ krei) vortojn per kunmeto de diversaj vortoj : skribpapero. Tiu lingvo ne necesigas grandan memoron por ellerni ĉiujn vortojn, sed post la lernado de la prefiksoj (10) kaj de la sufiksoj (26), de la finaĵoj de la verbtempoj, la lernanto jam kapablas elementmaniere legi, skribi kaj paroli esperante.

La lingvo internacia funkcias kiel konstruludo : per brikoj ni elpensas la bezonatajn vortojn, ĉar la ideo gravas, ne plu la traduko en la gepatra lingvo.

Komparo inter la angla kaj Esperanto

2006-05-30T13:45:00.000-07:00

Ĉiam estas interese, kompari la diversajn lingvojn al Esperanto por montri la facilecon de la lingvo internacia. La retejo SAT-Amikaro proponas tabelon, kiu komparas la lingvon anglan kun Esperanto. Tiel vi rimarkos, ekzemple, ke nur 150 horoj necesas, por studi Esperanton ĝis la bakalaŭra nivelo.

Vi trovos la tabelon franclingve kaj angllingve ĉe la adreso ĉi-sube

http://www.esperanto-sat.info/article190.html

Riĉigu vian vortprovizon

2006-04-13T05:32:00.000-07:00

Kiam ni eklernas lingvon, ni rimarkas rapide, ke la vortprovizo devas esti granda, por paroli aŭ skribi bone. Ofte mankas la ĝusta vorto aŭ ni ne scias, kiel ni povas esprimi ideojn. La lernado de longaj vortlistoj enuigas la lernantojn, ĉar ne tre interesas ripeti senĉese la samajn tradukojn.

La asocio Esperanto-Jeunes (www.esperanto-jeunes.org) el Francio proponas de iu tempo paĝaron por riĉigi nian provizon da vortoj : SAMOPINIULOJ : Ĉiutage vorto kun bildo estas proponata, la ludantoj devas trovi dek aliajn vortojn rilatajn al la propono. La sama radiko ne povas aperi plurfoje. Ĉiu vorto ricevas poentojn laŭ la ofteco de la apero ; ekzemple se via vorto estas trovita de multaj, vi ricevos multajn poentojn por tiu vorto, se ne vi ricevos malpli da poentoj. Laŭ la vorto estas kaprompiĝo por trovi dek proponojn, ni povas doni malpli, sed la poenta sumo estos malpli alta. La sekvantan tagon la ordigo montras la rezulton kaj la rangon de ĉiu ludinto. La enskribiĝo nepras por ludi

Estas amuza metodo por serĉi, diveni aŭ formi vortojn. Rigardante la proponojn de la aliaj ludintoj, ni ankaŭ povas plenigi nian konon.

La paĝaro estas tute en esperanto, sed ĝi estas tre facile uzebla eĉ por tutkomencantoj ; vi povas ludi laŭeme kaj se vorto ŝajnas al vi tro malfacila, vi povas ripozigi vian cerbon !

Adreso de la paĝaro Samopiniuloj :
http://samopiniuloj.esperanto-jeunes.org/index.php

Kial ni eklernas lingvojn ?

2006-04-06T03:24:00.000-07:00

Laŭsperte mi povas montri, ke la gelernantoj eklernas novan lingvon laŭ tri malsimilaj grupoj :

a) la infanoj aŭ junuloj, kiuj eklernas lingvojn en la lernejo. Por ili estas (pli-malpli) deviga tasko. Tiutempe ili ne havas elekton pri la lingvoj[1] (ĉar la plejmulto estas decidita de la politikistoj kaj lernejestroj).

b) la plenkreskuloj, kiuj volas pli bonan laborsituacion. Pro tio ili bezonas majstri (novan) lingvon aŭ revigligi la praajn konojn. Por ili estas ankaŭ deviga tasko.

c) la aliaj (kiu ofte jam emeritas), kiuj interesiĝas pri lingvoj aŭ pri nova hobio. Ili havas tempon, monon kaj ankoraŭ tre aktivas. Por tiu parto de la lernantoj la eklernado iĝas plezuro.

Ne kredu, ke mi asertas, ke la plej junaj ne havas plezuron en la lernado, sed ilia motivado ne estas « lerni por lerni » aŭ « lerni por sia plezuro », sed kontraŭe « lerni por sukcesigi la finajn ekzamenojn[2] » aŭ « lerni por avantaĝo en la laborejo ». La du unuaj grupoj ofte volas rapidegajn progresojn. La lernejaj gelernantoj serĉas ĉiam trukojn por havi pli bonajn poentojn, eĉ se la kompreno de la gramatika temo ne tre bonas ; post la rezulto de la testo, tre ofte, la lernito malaperas !

La tria grupo volas riciĝi pri aliaj ideoj, kulturoj kaj pro tio ĝi serĉas okazojn por malkovri novajn lingvon kaj literaturon. Ĝi havas ankaŭ grandprezan sperton pri la vivo, kaj la « maljunaj » lernantoj ŝatas legi famajn verkojn (kiujn ili ofte jam konas en la gepatra lingvo).

Mi partoprenas regule studgrupon pri Esperanto kaj mi devas konfesi, ke la junaj (malpli ol 30-jaraĝaj) estas malmultaj. Tamen ne ekzistas abismo inter la generacioj : ĉiu parolas al ĉiu ; ĉiu pretas, helpi aŭ klarigi iel al la aliaj : oni konstruas pontojn.

[1] Ili povas kelkfoje elekti iun lingvon aŭ alian, sed ilia elekto estas gvidita de la samklasanoj aŭ de venonta utileco de la lingvo. Tiel oni komprenas, ke la angla estas la plej ŝatata lingvo.

[2] Mia lernado de la matematiko ne plu tre utilas al mi hodiaŭ. Mi nur memoras pri elementaj teorioj aŭ konceptoj.

Kiam la lingvo-bazoj ne tre bonas

2006-03-24T06:42:00.000-08:00

Kiel lingvo-helpanto mi renkontas ĉiutage gelernantojn, kiuj havas problemojn en la lernado de la franca aŭ/kaj de la germana. Mi ne laboras lerneje, sed hejme. Mi akceptas la junulojn individue kaj progresigas ilin. La fida atmosfero ebligas ĉiun demandon senhonte. Mi povas do elekti la plej bonan metodon, por klarigi la problemojn pri iu temo.

De iu tempo mi rimarkas, ke la ĉefa obstaklo al la bona lernado de fremdaj lingvoj estas la malbonaj bazoj de la gepatra lingvo. Se vi ne scias, kio estas adjektivo, substantivo, subfrazo aŭ prepozicio (ekzemple) gepatralingve, kiel vi do rimarkos ilin en fremda lingvo, kiun vi eklernas ?

Mi do tre ofte klarigas la temon kaj donas ekzemplojn en la franca. Poste mi adaptas la teorion al la germana. Pri la franca estas kelkfoje pli malfacile, ĉar pli kaj pli da lernantoj devenas de alilingva kulturo (do de familioj, en kiuj oni ne parolas la francan[1]).

Kia solvo oni povas proponi ? Mi ne havas nuran respondon. Mi pensas, ke la enkonduko de Esperanto-instruado en la unuaj lernado-jaroj povus pli bone komprenigi la bazojn de niaj gepatraj lingvoj. La interŝanĝoj de mesaĝoj inter klasoj (komputilon la infanoj tre ŝatas) en malsamaj landoj estus okazoj, por praktiki la tradukon de Esperanto al la gepatra lingvo.

Ankaŭ la gelernantoj malkuraĝiĝas, kiam ili eklegas tekstojn, kiujn ili ne tuj komprenas. Ili serĉas ĉiun vorton, anstataŭ kompreni la ĉefon. La infanoj, kiuj ŝatas ludi, povos tre frue malkovri la riĉecon de la vortaro per vortfamilioj[2].

Sed hodiaŭ mankas Esperanto-instruistoj kaj, ĉefe, politika volo, interesiĝi pri la lingvo internacia. Kiam la politikistoj komprenos, ke la angla ne solvas la internaciajn problemojn, sed kaŭzas malekvilibron, ili faros grandan paŝon.

Ne konstruu domon sur sablo !

Notoj :

[1] Mi nuntempe spertas instruadon kun lernantino, kiu eklernis la francan en Italio. Ŝi preparas la finan licean ekzamenon en franclingva Svislando. Ŝiaj konoj estas ankoraŭ tro bazaj : kvamkam ŝi redaktas en la franca pli-malpli ĝuste, ŝi pensas (tro) en la itala, kaj faras tipajn erarojn aŭ insertas italajn vortojn.

[2] Eble klarigo pri ludo per vortfamilioj necesas, por pli bone kompreni tiajn ekzercojn : la instruisto (aŭ kurso-gvidanto) proponas al la lernantoj vorton, ekz. ĉevalo. Li demandis ilin, trovi aliajn samfamiliajn vortojn : ĉevalino, ĉevalido, ĉevalestro, ĉevalejo, fiĉevalo, … Ĝis nun la ekzerco ne tre malfacilas. Poste la lernantoj serĉos la plej bonajn tradukojn laŭ la lingvoj de la estantaj partoprenantoj. Laŭ la konteksto unu vorto havos plurajn signifojn tre diversajn : paperujo povas esti en la franca : porte-document, classeur, casier à papier, boîte à papier, corbeille à papier, attaché-case, … Tio riĉigos la vortaron de ĉiuj kaj montros la gravecon de la kompreno de la tuta teksto, ne nur de vortoj izolitaj.

La mondo bezonas idealistojn

2006-03-15T09:33:00.000-08:00

Ekde la 18-a de februaro cirkulas petskribo per interreto, por peti UN-n (Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj) apogi Esperanton kiel Internacian lingvon. Usonino Marta Cardenas lanĉis la projekton, kiu rikoltis ĝis la 11-an de marto pli ol 4'400 subskribojn ; 1 miliono da nomoj estas nepra por ke la peticio validu.

En Esperantujo tiu iniciato estas akceptita tre diversmaniere. Iuj tute certas, ke Esperanto iĝos nova Internacia lingvo ĉe UN; ili subtenas la petskribon kaj disvastigas la peton por rikolti novajn nomojn. Aliaj, kontraŭe, asertas, ke UN ne povos (aŭ ne volos) akcepti tiun petskribon ; ili ankaŭ pretendas, ke la teksto enhavas erarojn kaj estas tro malpreciza kaj malkompleta. Ankoraŭ aliaj, kiel mi, opinias, ke la lingvo de Zamenhof, ne iĝos tre baldaŭ labora lingvo ĉe internaciaj organizaĵoj. Tamen ili volas kredi, ke homoj kapablas ŝanĝi la nefonditajn asertojn pri Esperanto. En Eŭropa Unio de 25 landoj estas akceptitaj 20 lingvoj ; tio kondukas al 380 kombinoj por traduki kaj interpreti !

Ĉu do ni devus forlasi niajn informo-kampanjojn, niajn revojn, niajn idealojn, niajn utopiojn ? Ĉu ni devus akcepti, ke ni ne kapablu ŝanĝi la mondon eĉ iomete ? En la aktuala mondo la antaŭjuĝoj estas persistaj, la blindeco tre oftas, la naiveco kutimegas : la angla estas internacia lingvo, kaj ĉio funkcias tre bone ! Malgraŭ ĉio mi opinias, ke la mondo bezonas utopistojn : la grandaj projektoj neniam realiĝis sen la « freneza spirito » de idealistoj, kiuj kredis pri siaj projekto malgraŭ la baroj kaj la mokoj. Kuracistoj iris al foraj regionoj, en Afriko ekzemple, konstruis malsanulejojn, dispensariojn, ili flegis per simplaj rimedoj, ili veturis tra la arbaregoj sur malbone traceitaj stratoj. Politikistoj revis pri uniĝita kaj prospera Eŭropo, kondukita per frata amikeco. La Societo de la Nacioj estis fonditaj, por ke militoj ne plu okazu. Hodiaŭ ankoraŭ junuloj (kaj malpli junaj) varbiĝas en socialaj organizaĵoj, kiel la Restoracioj de la Koro aŭ ili helpas la plej malriĉajn. Kelkaj malbonaj kritikantoj diras al ili : « Viaj supoj ne malaperigos la malsaton el la mondo ! » La senĉesaj kritikoj ankaŭ ne !

Pri la teksto de la petskribo mi opinias, ke ĝi ebligas, ke ĉiuj esperantistoj sin esprimu kaj donu sian opinion. Ĝi ankaŭ montras al neesperantistoj, ke Esperanto ne estas mortinta lingvo, ke okazas popola klopodo ! Mi ankaŭ legis la reagon de S-ro Renato Corsetti, , prezidanto de UEA, kiu plaĉis al mi: « Se la bildo de esperantistoj ĉe UN estas ne tre brila, tio okazas pro tio, kion ni ne faras, ne pro tio, kion iuj faras. »[1] Tion preskaŭ same diris Michel Audiard, franca dialogisto : « Du intelektuloj sidantaj iros malpli foren ol unu stultulo marŝanta ».

[1] Vidu aliajn reagojn pri la petskribo en la forumo : Liberafolio : http://www.liberafolio.org/2006/petskribo

Malfermita fenestro al la mondo

2006-03-15T09:31:00.000-08:00

Depost mi aktivas en la Esperanto-korespondo, mi ricevis regule el gesamideanoj multajn bildkartojn aŭ poŝtmarkojn diverslandajn: ĉefe el Pollando, Hungario kaj ankaŭ kelkfoje el Rusio. Por mi ili estas kiel malfermitaj fenestroj sur mondo, kiun mi ne ankoraŭ konas.

Kiam mi uzadis tiun esprimon, « malfermita fenestro sur la mondo », estis en poeta kaj bilda senco. Sed per miaj fruktodonaj interŝanĝoj mi ekkomprenis, ke tiuj vortoj havis tre profundan signifon, eĉ ekzistan, por la Esperantistoj, kiuj iĝis la viktimoj de la komunista reĝimo aŭ de la Naziismo. Mia korespondanto pola klarigis al mi, ke li ekkorespondis en Esperanto sub la komunismo, por malkovri landojn, kie la libereco havas grandan lokon. Ĉiu respondo estis por li la pruvo, ke la sistemo, kiun li suferis, ne estis la ĝusta ! Mi ankaŭ paroladis kun Polino, kiu de pli ol dek jaroj loĝas kun familio en Svislando ; ŝi eksekvis Esperanto-kurson en sia lando. Kiam la instruistino alportis la ricevitajn bildkartojn el Kanado, Portugalo, Aŭstralio aŭ ankoraŭ el Ameriko, estis grava kaj ĝoja momento klase ! La bildoj estis vere kiel trezoreroj !

Kiu ĉiam vivis « trankvile » en libera (aŭ liberisma ?) lando, tiaj reagoj estas malfacile kompreneblaj. Nur la rektaj kontaktoj povas montri al demokrataj landanoj, kiom precioza estas la libereco; Tro ofte tiu rajto ne estas sinkomprenebla ! Esperanto utilas ĉefe al tio : malkovri reciproke la kulturon kaj la vivsperton de la alia, kaj per tio riĉigi sin.

Dank’al miaj kontaktoj en Pollando mi komprenis ankoraŭ pli bone la malĝojon de la pola popolo sekve la morton de la Papo Johano-Paŭlo la II-a. Por la poloj Li estis ilia « Patro ». Jam televide, kiel pasiva spektanto, mi sentis tiun ĉagrenon, sed per la pruvadoj de samlandanoj, mi povis estimi la malĝojegon en la koroj. Tion neniu ĵurnalisto povintus klarigi tiom sincere. Tiel ĉio iĝas pli kaj pli subjekta, pli persona, pli vera, kiel alivorte la vivo !

Kiam mi ekuzadis la lingvon internacian, mi neniam pensis, ke tiu viruso restos tiom vigla ! Mi opiniis, resti nur aŭskultanto aŭ leganto, pasiva, kiel tro ofte en la naciaj lingvoj. Sed hodiaŭ mi povas certigi la dubantojn, ke mi estas aktivulo en la korespondado. Mi mem iniciatis interŝanĝojn kaj, pli grave, mi ricevis bonkorajn akceptojn. La kontaktoj fremdaj igis min kiel malkovranto de mondopartoj, kiuj certe restintus por ĉiam nekonitaj al mi. Sed, mi ne ankoraŭ partoprenis la universalajn kongresojn.

Esperanto estas la ŝlosilo, kiu malfermas la mondpordon. Ĝi estas ankaŭ la plej respektema metodo por teksi ligojn inter la malsamaj popoloj. Sen forlasi sian hejmon oni povas fari lingvan restadon, ĉie estas la lingvo ! Por esti konvinkita pri tio, serĉu do en la interreto ! Plie la Esperanto-literaturo estas tiom riĉa, ke estas facile legi originalajn verkojn aŭ pli fidelajn tradukojn de grandaj aŭtoroj : alia maniero, por malfermi fenestron sur la mondo.

Al mi venas do grava demando : kial abstini je tiaj avantaĝoj ? Kial ne konsideri tiun solvon, kiu provis de pli ol unu jarcento, ke ĝi funkcias bonege ? Ĉu la mondo pli belas malantaŭ fermitaj fenestroj kaj dikaj kurtenoj ?

Ni lernu faligi murojn

2006-03-15T09:28:00.000-08:00

Kiam mi eklernis esperanton, mi rapide sentis min kiel monda civitano. Post nur kelkaj semajnoj mi ekkorespondis kun aliaj samideanoj tra la mondo. Tri aŭ kvar monatoj pli malfrue mi miris filozofi kun alia esperantisto en Hungario pri la lingvaj problemoj. Fine mi trovis la plej bonan komunikilon. Mi certis.

En la publika lernejo mi lernis la germanan kaj la anglan kun bonegaj geinstruistoj dum 8 aŭ 6 jaroj, sed kvankam mi instruas hodiaŭ la germanan lingvon, mi konfesas, ke mi trovas ĝin malfacila. Post tiom da jaroj mi neniam trovis la okazon korespondi kun angloj aŭ germanoj. Eble ekzistas koresponda servo, sed neniu priparolis ĝin al mi.

Mi admiras la zamenhofan lingvon, kaj kompreneble mi profitis ĉiun okazon por paroli pri ĝi ĉirkaŭ mi. La reagoj de miaj konatoj aŭ de aliaj personoj bedaŭrigis min multe : ili ne komprenis pri kio mi parolas. Mi ricevis tiajn rimarkojn : « Esperanto, ne estas vera lingvo, nur ludo ! », « Lernu la anglan, pli utilas ! », « Neniam iĝos Esperanto internacia lingvo ! » kaj tiaj aliaj. Iom post iom ekkreskis la ideo en mia spirito : se la plejmulto kredas, ke esperanto ne estas vera internacia lingvo, ĝi pravas ! La politikistoj, la pedagogiistoj certas, ke esperanto ne helpas la interŝanĝojn, do ili certe ekzamenis la movadon, kaj ili decidis, ke nur la angla perfektas. Plie la angla estas ĉie ! Mi do ekdubis pli kaj pli. Mi ne estas fakulo pri internacia komunikado, mi certe eraris, elektinte esperanton kiel komunikilo.

Mi troviĝis antaŭ altaj muroj de malscio, de moko kaj de rifuzo. Kion fari ? Kiun vojon sekvi ? Ĉu mi kredu la plejparton ? Ĉu mi sekvu mian ideon, daŭrigi en malkutima movado ? Mi travivis dubigan periodon, mi konfesas. Senĉese esperanto tiris min al si. Ofte mi ricevis mesaĝojn de geamikoj, kiuj montris, ke ili feliĉas en la esperanto-movado. La malfacilaĵoj de la naciaj lingvoj certigis min, ke ili ne povas solvi la problemojn de la homa komunikado.

La motivado revenis al mi per libro. Iu konvertita esperantistino pruntedonis la libron de Claude Piron : « Le défi des langues – du gâchis au bon sens ». Mi legis ĝin tre atente, ĉar mi volis kompreni, kial la supernaciaj organizoj ne volas aŭdi pri bonega ilo. Tiu libro redonis al mi la emon al esperanto. Ĝi montris al mi, ke tiuj, kiuj kritikas, neniam malfermis iun lerno-libron de esperanto. Ili neniam dediĉis tempon por aŭskulti la konvinkitajn esperantistojn. Ili suferas de la « Babela Sindromo ». Ili estas nevrotikuloj ! Ni, esperantistoj, rigardas la mondon tute malsame. Ni komprenas, ke la landlimoj ne gravas kaj ke nia ideologio eble ne savos la mondon, sed helpos la homojn, kiuj deziras vivi alimaniere.

Parolinte pri tio kun esperantisto, li klarigis al mi, ke ĉiuj esperantistoj travivas iam tian periodon kaj multaj preferas ne plu diskonigi la lingvon internacian, certe pro timo de moko.

Se la plejmulto preferas vivi inter altaj dikaj muroj, tio estas ĝia afero ! Mi preferas malkonstrui murojn inter la kulturoj, la kutimoj kaj la landoj por renkonti aliajn samideanojn !

Ridu, mokantoj, mi ne plu aŭskultas vin!